Dyplomacja


dyplom_mniej

Ks. Drucki-Lubecki był politycznym realistą. W polityce międzynarodowej był zwolennikiem ścisłego sojuszu Polski z Rosją – ówcześnie jednym z najpotężniejszych państwa Europy i świata. Przy boku Rosji upatrywał szanse na wzmocnienie potencjału ekonomiczno-gospodarczego Polski i zwiększenie jej międzynarodowego znaczenia politycznego.
Kolejnym etapem miała być budowa niezależnej i suwerennej Polski. Drucki-Lubecki był też zdecydowanym orędownikiem polityki antypruskiej. Te poglądy zbliżały go do księcia Adama Jerzego Czartoryskiego (który szansę na odbudowę Polski widział w wojnie rosyjsko-pruskiej, w wyniku której odzyskano by ziemie zaboru pruskiego, co pozwoliłoby na utworzenie niepodległego państwa polskiego, Królem tego państwa byłby Aleksander I).

Na początku swej działalności politycznej był bardzo mocno zaangażowany w projekt odtworzenia Wielkiego Księstwa Litewskiego (WKL) połączonego z Królestwem Polskim pod berłem carów. W związku z tym pomysłem współtworzył projektu ukazu carskiego o utworzeniu WKL oraz projektu Ustawy Rządowej WKL (konstytucji). Jako jeden z niewielu przedstawicieli obozu arystokratycznego Litwy, nie poparł Napoleona i pozostał wierny Aleksandrowi I.
Wierny swoim wcześniejszym wyborom – w roku 1816 – jako wysłannik cara przewodniczył polskiej delegacji w rokowaniach mających na celu likwidację zadłużenia Królestwa wobec państw zaborczych i Saksonii. Dzięki zręcznemu wykorzystaniu życzliwego poparcia Aleksandra I, rokowania zakończyły się całkowitym sukcesem Lubeckiego i oddłużeniem Królestwa. Następnie jako Minister Skarbu Królestwa Polskiego, zyskał poparcie cara Aleksandra i wywołał a następnie wygrał wojnę celną z Prusami.

W skutek polityki Lubeckiego Królestwo Polskie zyskało niskie cło przewozowe na polskie zboże spławiane do Gdańska oraz zagwarantowało sobie ochronę rynku przed zalewem tanich towarów z Prus. Z jednej strony Książe był niewątpliwie polskim patriotą i podkreślał jak bardzo ważny jest samodzielny byt Polski, z drugiej strony wyobrażał sobie Polskę związaną na wieki z Rosją. Związek z Rosją traktował jako wielką szansę na szybki rozwój Polski. Był niezwykle skuteczny i potrafił w stosunkach z Rosją wyzyskać najkorzystniejsze warunki dla rozwoju Polski. Głównie dzięki wypracowanej przez Lubeckiego wspólnej przestrzeni celnej z Rosją możliwy był niebywały wzrost gospodarczy w Polsce w latach 1821-1830.

Był przeciwnikiem powstania listopadowego i wojny z Rosją. Po jego wybuchu starał się łagodzić nastroje. Sprawnie przejął ster władzy w Warszawie i pojechał z misją do cara Mikołaja I. Po uchwalonej przez Sejm detronizacji Mikołaja I w dniu 25 stycznia 1831 r. uznał swą misję za zakończoną.

Z historycznego punktu widzenia Lubecki prowadził niezwykle skuteczną politykę. Potrafił wykorzystać poparcie Rosji do walki z ekspansjonizmem gospodarczym Prus. Wykorzystywał szanse rozwojowe, wynikające ze związku z Rosją. Jednocześnie nigdy nie przestał myśleć o odbudowie suwerenności Polski. Drogę do niepodległości rozumiał nieco inaczej niż większość mu współczesnych.

Lubecki był jednym z tych polityków dla których program wzmacniania gospodarczego i stopniowego zyskiwania znaczenia politycznego były jedynym realnym programem dla Polski.